Bazan hayotimizda shunday

sirlar uchraydiki uni

yechmoqlikka bizning aqlimiz

ojizlik qiladi. Gohida mana shu

sirlarni o'zinga yaqin deb

bilgan kishilar bilan

o'rtoqlashging keladi, lekin

hamma sening bu

qarashlaringni to'g'ri deb

bilmaydi, bazida seni aqldan

ozganga chiqaradi. Bunday

o'ylab qaraganda bu hayotda

sog'lom odamning o'zi yo'q,

hamma telba, kimdir uzoqni

ko'ra biladigan darajada keng

fikrlaydigan telba, yana kimdir

esa xattoki oyoqlari ostini ham

ko'rmaydigan darajada tor

fikrlaydigan telba, bir so'z bilan

aytganda hamma telba. Nega

bunday o'ylayotganimning

ham o'ziga yarasha sababi

mavjud, negaki men ham ana

shunday telbalarning biriman!

Bu galgi hikoyamiz qahramoni

ham aynan shunday holatga

tushib qolgan edi. Yaxshisi

hikoyani uning nomidan

yozaman.

2010 - yil oliy o'quv yurtini

tamomladik, biz to'rt kishi juda

ham qalin do'stlarmiz, ular bilan

yoshlikdan birga katta

bo'lganman, maktabda bir

sinfda o'qidik, keyinchalik oliy

o'quv yurtida ham bir guruhda

tahsil oldik, Baxtiyor, Odil,

Abror va men. Avvalo o'zimni

tanishtiray, mening ismim

Maruf. Biz bu to'rtovlon bizni

bu hayotda faqatgina o'lim

ajrata oladi boshqa hech

qanday ko'ngilsizlik ajrata

olmaydi deya xisoblar edik, biz

yanglish fikrlayotganimizni

juda kech tushunib yetdik.

Oramizda eng teran

fikrlaydiganimiz bu Baxtiyor,

chunki u hayotning ancha

muncha og'ir yengilini ko'rib

qo'ygan yigit edi. Uning yosh

boshiga hayot qanday

sinovlarni solmadi, shunday

bo'lsa ham u maqsadi sari olg'a

intilishdan bir daqiqaga bo'lsa

ham to'xtamadi. Shunday

kunlarning birida biz oliy o'quv

yurtini tamomladik, o'zingdan

qolar gap yo'q bunday kunni

nishollamaslikning imkoni

bormi? Albatta yo'q, ahir bu

uchrashuv ba'zi bir odamlar

bilan so'ngisi bo'lishi ham

mumkin. Shunday qilib biz

to'rtala do'st har galgidek

bitiruv bayramini o'zimiz

alohida davom etkazishga

qaror qildik. Abror o'ziga to'q

oilaning farzandi edi. Uni hech

kim kami yo'q tagida mashina

qayerga bo'lsa ham

ketaveramiz. Biz bolalar bilan

maslahatlashib uzoqroqqa

shahardan tashqarida

joylashgan tinchroq maskanga

yo'l oldik. Ochig'i qayerga

ketayotganimizni hattoki

o'zimiz ham bilmas edik. Biz

o'zi shunaqamiz, boshimiz

oqgan tarafga qarab

ketaveramiz. Bu gal ko'nglimiz

bizni qayerga yetakladi

bilmayman, lekin negadir yo'l

quyun Odil o'zini nimadandir

bezovta bo'layotgan odamdek

tutar, unga bu sayohatimiz

negadir maqul kelmayotgani

haqida tinimsiz gapirar edi.

Taxminan tong saharga qadar

davom etgan sayohat

natijasida biroz charchadik

hech kim uxlamagan,

hammaning niyyati bitta qani

endi uyga tezroq yetib olsamu

va mazza qilib uxlasam.

Bayramni ajoyib kayfiyatda

nishonladik. Bayramimizda

ichkilik ham avjiga chiqdi,

yarim tundan o'tganda nixoyat

biz uyga qayta boshladik, men

uzoqda yonib turgan

chiroqlarni telefonimda

videoga ola boshladim,

umuman olganda

telefonimning spichkasini

yoqib olib yo'lni tasmaga

muxrlab ketardim. Bu video