<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<FictionBook xmlns="http://www.gribuser.ru/xml/fictionbook/2.0" xmlns:l="http://www.w3.org/1999/xlink">
<stylesheet type="text/css">
.body{font-family : Verdana, Geneva, Arial, Helvetica, sans-serif;
}
.p{margin:0.5em 0 0 0.3em; padding:0.2em; text-align:justify;
}
</stylesheet>
<description>
<title-info>
<genre>sf_history</genre>
<author>
<first-name>The author's name</first-name>
<last-name>The author's last name</last-name>
</author>
<book-title>Kitob nomi</book-title>
<annotation></annotation>
<date>Sana</date>
<lang>ru</lang>
</title-info>
<document-info>
<author><nickname></nickname>
</author>
<program-used>Lib converter jcms</program-used>
<date value=""></date>
<src-url>http://johncms.com</src-url>
<id></id>
<version>1.0</version>
<history><p>book</p></history>
</document-info>
</description>
<body>
<title><p>Seni Hohlayman. . . 04</p>
</title>
<section><p>Bu hikoya voyaga yetganlar uchun mo`ljallangan. Agar voyaga yetmagan bo`lsangiz, hikoyani tark eting-</p>
<p></p>
<p>Agar bu hikoyaning avvalgi qismlarini o`qimagan bo`lsangiz, avval oldingi qismlarini o`qing:</p>
<p></p>
<p></p>
<p></p>
<p></p>
<p></p>
<p>IV BOB</p>
<p></p>
<p>Kunlarim shu tarzda o`ta boshladi. Ertalabdan kollejga yo`l olaman, tushdan keyin uyga qaytaman. Ba`zan yarim kechasi Dilnoza bilan multfilm (ba`zan kino) ko`rib o`tirardik. Ko`pincha yana qo`limni yelkasiga qo`yib olardim. U ham boshi bilan yelkamga suyanardi. Biz bu holatda o`tirganimizda ko`rayotgan narsamiz miyamga kirmas, faqat Dilnozani o`ylardim.</p>
<p>Nega endi aynan Dilnoza? Nega boshqa qizlarni emas, aynan Dilnozani hohlayapman? Bu savollarga o`zim javob bera olmas edim.</p>
<p>Kunlar shu zaylda o`taverib, Sentabr oyi ham oxirlab qoldi. Endi kunlar avvalgidek qaynoq bo`lmasad, baribir issiq edi. Hayotimni o`zgartirishi mumkin bo`lgan voqea aynan shu vaqtda sodir bo`lishini, ochig`i o`ylamagan ham edim. . .</p>
<p>29-Sentabr tongi. . . Bugun odatdagiga hilof ravishda Dilnoza uyg`otardi.</p>
<p>-Turing, o`qishga kech qolasiz! -derdi u shiringina jilmayib.</p>
<p>Men unga kulib qo`yib, o`rnimdan turdim. Dilnoza chiqib ketgach, ustimga shimim bilan futbolkamni kiydimda, yuvinish xonasiga o`tdim. Yuzlarimni yuvib, mexmonxonaga kirdim. Bu safar noodatiy narsa ko`proq edi: kelinoyim va amakim yo`q!</p>
<p>-Oying bilan dadang qani? -so`radim Dilnozadan.</p>
<p>-Bugun oyimni o`tirishi borku, o`shanga ertaroq ketdi. Dadam ham bira to`la oyimni tashlab ishga o`tib ketadi.</p>
<p>-O`tirish? Yakshanba kunida emasmidi? -shunday dedimu, bugun yakshanba ekanligi esimga tushib qoldi.</p>
<p>Dilnoza menga qarab kulib yubordi.</p>
<p>-Voy yaramasey, -dedim xazil bilan, -hali yakshanbada saxarlabdan uyg`otdingmi? -Ertaroq turing degandimda, -dedi Dilnoza, piyolaga choy quyib menga uzatarkan.</p>
<p>Men nonushta qila boshladim. Nonushtadan keyin men Diyorbekni o`ynatayotganimda Dilnoza xonalarni tozalab chiqdi. Keyin hammamiz bir bo`lib televizor ko`ra boshladik. Divanda o`tirarkanmiz, bir tarafimda Diyorbek, ikkinchi tarafida Dilnoza menga yopishib o`tirishardi. Dilnoza jinsi shortik kiyib olgandi. Shortigi juda kaltaligi bois, sonlari shundoqqina ko`zni olardi. Men bir amallab yana uni yelkasiga qo`limni qo`ymoqchi edim, u qimirlab, quchog`imga boshini qo`yib yotib oldi.</p>
<p>Bu holat juda yoqimli edi. Uning boshi asbobimga tegib turar, allaqachon qattiqlashib bo`lgandi. Balki u ham boshiga qandaydir qattiq narsa botayotganini sezgandir, lekin u televizordan ko`z uzmasdi. Uning hozirgi holati shunday ediki, futbolkasining bo`yin qismi sal pastga tushib, o`ng ko`kragining boshlanish qismi aniq ko`rinar edi. Bu narsa esa ehtiroslarimni yanada kuchaytirar edi. Shartta o`rnimdan turib, uni quchoqlab, o`pib, yechintirgim kelardi. Lekin birgina Diyorbek sabablimi, yo yana boshqa biror sababmi, bunday qila olmasdim.</p>
<p>Bir qo`lim bilan asta uning sochlarini silay boshladim. Unga bu holat xush yoqib, menga kulib qo`ydi. Men bundan yanada shijoatlanib, uning yuzini silay boshladim.</p>
<p>Dilnoza o`zini odatdagidek tutishdadavom etardi. Hozir bor kuchimni yig`ib, uning ko`kraklarini ushlashga harakat qilmoqchi edim, lekin bunga kuchim yetmasdi.</p>
<p>Kunni shu tariqa o`tkazdik. Soat 5larda kelinoyim kelgach, xonamga kirib, kompyuter o`ynay boshladim. -Hozir Dilnoza ham kiradi- deya umid bilan o`ylardim. Hozir kirib qolsa, yana uni yelkasidan tutib, yuzlaridan silab o`tirishni hayol qilardim. Lekin Dilnoza kirmadi.</p>
<p>Shu tarzda kech ham tushdi. Ovqatlanib bo`lgach, yana kompyuter o`ynashni boshladim. Bu safar Dilnoza kirib keldi. Endi ikkalamiz men yangi yozgan o`yinni o`ynab o`tirardik. Lekin yigirma daqiqa ham o`tmay, kelinoyim kirib, kech bo`lganini aytib, Dilnozaga ham xonasiga chiqib uxlashini aytdi. Noiloj, Dilnoza xonasiga kirib ketdi.</p>
<p>Dilnozasiz kompyuter ham yoqmay qoldi. Kompyuterni o`chirib, krovatimga cho`zildim. Yotgan holda Dilnoza haqida hayol surardim. Uning jozibador sonlari, yarmi ko`ringan ko`kragi, silliqqina yuzi ko`z oldimdan ketmasdi. Turli holatlarni tasavvur qilardim: ikkalamiz o`pishayotganimiz, quchoqlashayotganimiz va birga bo`layotganimiz. . .</p>
<p>Oradan yarim soat yoki ko`proq vaqt o`tgandi, xonam eshigi ochilib, Dilnozaning shivirlagan ovozi eshitildi:</p>
<p>-Aka?</p>
<p>-Ha? -dedim men ham pichirlab.</p>
<p>-Uxlamayapsizmi?</p>
<p>-Uxlayapman. Nima edi?</p>
<p>-Men uxlolmayapman. Biroz yonizda yotsam maylimi akajon?</p>
<p>Uning bu so`zlari huddi -siz bilan birga bo`lmoqchiman- degandek eshitilardi. Sizningcha, men bunga yo`q dermidim? ASLO!</p>
<p>-Kelaqol, -dedim sal surilib.</p>
<p>Dilnoza yonimga yotdi. Keyin joylasha olmadimi, uyoq-buyoqqa qarab yotib ko`rdi. Nihoyat, boshini meni ko`kragimga qo`ydi. Men shok holatida edim. Dilnoza ikkimiz hozir bir krovatda yotibmiz, ayniqsa, u meni ko`kragimga bosh qo`yib yotibdi!</p>
<p>Eng yoqimlisi, men uning ko`kraklarini ham his etardim. Qornimdan biroz teparoqqa botib turgan yumshoq ko`kraklari ehtiroslarimni uyg`otib yubordi. Lekin shunday bo`lsada, o`zimni bosishga kuch topdim.</p>
<p>Bir qo`lim bilan uning yuzlarini silashni boshladim. Bu unga ham yoqayotgani bilinib turardi. Ba`zan bilinar-bilinmas qilib -mmmm- deb qo`yardi.</p>
<p>Shu holatda yarim soatdan ortiq yotdik. Keyin Dilnoza o`rnidan turib, chiqib keta boshladi. Lekin, eshik yoniga qaytdiyu, bir nimasini unutgandek ortga qaytdi. Keyin. . . U yuzimdan o`pib qo`ydi!</p>
<p>-Xayrli tun, akajon, -u shunday deb chiqib ketdi.</p>
<p>Men butun umr esimdan chiqmaydigan ishlarni boshimdan o`tkazdim. Shularni o`ylarkanman, hojatxona eshigi ochilganini eshitdim. Bir-ikki daqiqalarda o`rnimdan turishga kuch topdim. Xonamni eshigini biroz ochib, hojatxona tarafga qaradim. Hojatxona eshigi yaxshi yopilmagandi.</p>
<p>-Dilnoza hozir hojatxonada. . . U hojatda ekanida(yoki cho`milayotganida) yanada jozibador bo`lib ketsa kerak- deb hayol surdimda, hojatxona tarafga yurdim.</p>
<p>Lekin hojatxonaga yaqinlashganim sari, qadamlarim o`z-o`zidan sekinlashardi. Chunki. . . Hojatxonadan pastgina ehtirosli ovozlar eshitilardi. Men ovozlarni eshitganimdayoq tamom bo`lgandim. Lekin ortga qaytishni o`ylamay, hojatxona eshigiga yaqinlashdim. Hojatxonaeshigi taxminan yarim qarich ochiq edi xolos. Shu ochiq joydan ovoz chiqarmay ichkariga mo`raladim. . . Ko`rgan narsamdan sal qolsa hushimdan ketardim! . .</p>
<p>Ichkarida.</p>
</section>
</body>
</FictionBook>