oxiri yo‘q savollarga javob

topishga o‘zimda kuch topa

olmasdim. Bilib-bilmay

mubtalo bo‘lgan muhabbatim

oldida ojiz edim.

Juda, judayam, ojiz...

Yoz chillasi. Unga o‘zim

qo‘ng‘iroq qildim. Ayol

kishining “Alo?” degan

muloyim ovozi eshitildi. Qotib

qoldim.

— Yaxshimisiz? Kim kerak,

edi? Xo‘jayinimmi? Nega

indamaysiz? — yaxshi gapira

boshladi ayol. — Xijolat

bo‘lmang, erimga ish

yuzasidan bunaqa

qo‘ng‘iroqlar har kuni bo‘ladi...

— O‘zlari qayerda? — dedim

beixtiyor.

— Hozir keladilar. Nima deb

qo‘yay? Ismingiz nima?

Qayerdan

qo‘ng‘iroq qilyapsiz?

— Ismim... — ayolning

muloyim va shirin muomalasi

meni tilga kiritgandi.

— Gapiring. Ular kelguncha

tanishib turaylik...

— Men siz bilan tanisha

olmayman... — dedim birdan

cho‘chib.

— Nega?

— ...

— Ha-a, bilaman, nima uchun

tanisha olmasligingni? Xotini

bor deb o‘ylamaganding, a?

Uylanishini

kutib yurganmiding?..

Ayol bilan anchagina “san-

man”ga bordik...

Lekin o‘ylaymanki, u meni

ko‘cha-ko‘yda ko‘rsa

tanimaydi. Shundan

xotirjamman. Ammo yuragim

bir dahshatga tushdi.

Uydagilar, odamlar bilsa nima

bo‘ladi?

“Esing borida etagingni

yig‘ishtir! Unut uni! U uchun

shunchaki ermaksan! O‘zingni

qo‘lga ol!”

O‘zimga shu so‘zlarni bot-bot

ayta boshladim. U bilan

aloqani birdan uza

olmasligimni bilib, asta-sekinlik

bilan suhbatlarimiz orasini

uzoqlashtirishga harakat

qildim. Bu orada ular bizga

yaqinroq joyga keldi. Ayoli

bilan qo‘shni sifatida

tanishdim. U meni qo‘shni qiz

sifatida biladi, xolos. Men esa...

Hozir

deyarli qo‘ng‘iroqlashmaymiz.

Ko‘rishib qolsak, shunchaki

hol-ahvol so‘rashamiz xolos.

Xuddi qo‘shnilardek...

Uning oilasiga hech qanday

yomonligim, adovatim yo‘q.

O‘ziga ham. Uni ham

tushunaman. Axir ko‘r yo kar

emasman. Telefon yoki

boshqa aloqa vositalari orqali

qizlar bilan tanishib, sevishib

qolib, oilasidan voz

kechganlar, farzandlarini

yetim qilganlar ozmi? U

bunday qilmadi-ku! Ehtimol,

meni aldagandir? Shunchaki

ermak qilgandir? Lekin men

unga ko‘ngil qo‘ydim. Chindan

muhabbat otliq tuyg‘uga

oshno bo‘ldim. Yondim,

kuydim, qizg‘andim, suydim...

Qalbimda bo‘y cho‘zgan

bu tuyg‘ular menga yomonlik

bermadi. Tushunishga,

hayotga teranroq qarashga

o‘rgatdi. Kun kelib, o‘z

baxtimni topsam, balki unutib

ham yuborarman...

Demoqchi bo‘lganim, o‘z

vaqtida xatodan oyoq

tortishning o‘zi ham jasorat,

shuning o‘zi ham insoniylik!

Demak, u ham, men ham hali

tubanlashib ketmadik. Hali

ham pok tuyg‘ular

og‘ushidamiz. Garchi

muhabbatdan yiroq bo‘lsak-

da, baxtlimiz!